ញូវដេលី៖ កិច្ចព្រមព្រៀងពាណិជ្ជកម្មសេរី ដែលស្នើឡើងដោយឥណ្ឌាជាមួយសហភាពអឺរ៉ុប អាចបង្កើនសម្ពាធលើអ្នកនាំចេញផលិតផលកសិកម្ម ព្រោះសហភាពអឺរ៉ុបកំពុងរកវិធានការរឹតបន្តឹងសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត នៅលើផលិតផលនាំចូលពីប្រទេសឥណ្ឌា។
យោងតាមរបាយការណ៍នេះ សហភាពអឺរ៉ុបកំពុងស្នើឱ្យឈប់យោគយល់ចំពោះទំនិញនាំចូលមានផ្ទុក សំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ដែលបណ្តាប្រទេសជាសមាជិកសហភាពអឺរ៉ុបមិនអនុញ្ញាតជាដាច់ខាត។ វិធានការនេះនឹងដាក់កម្រិតកំណត់សំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតអតិបរមាតាមលំនាំដើមចំនួន០,០១ភាគរយក្នុងមួយលាន នៅលើផលិតផលកសិកម្មនាំចូល ដែលសូម្បីតែស្តង់ដារម្ហូបអាហារអន្តរជាតិ (Codex Alimentarius) ក៏អនុញ្ញាតឱ្យមានកម្រិតកំណត់ខ្ពស់ជាងនេះបន្តិចក៏ដោយ។
កន្លងមកថ្មីៗនេះ ក្រុមហ៊ុននាំចេញរបស់ឥណ្ឌាបានប្រឈមមុខនឹងការបដិសេធរួចមកហើយ ពីសហគមន៍អឺរ៉ុប ដោយសារកម្រិតសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ការចម្លងរោគបាក់តេរី និងដុះផ្សិត កង្វះវិញ្ញាបនបត្រ និងការដាក់ស្លាកសញ្ញា។
យោងតាមអង្គការអភិវឌ្ឍន៍ឧស្សាហកម្មរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ បានឱ្យដឹងថា បញ្ហាមិនមែនថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតមាន៨១ភាគរយនៃការបដិសេធទាំងនេះ ចំណែកការរកឃើញសំណល់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតមានត្រឹមតែ១៩ភាគរយប៉ុណ្ណោះ។
របាយការណ៍ដដែលនេះ បាននិយាយទៀតថា សហភាពអឺរ៉ុបបានចេញសេចក្តីជូនដំណឹងអំពីសុវត្ថិភាពចំណីអាហារចំនួន៣៦៥ដង ជំទាស់នឹងផលិតផលឥណ្ឌា ដែលបណ្តាលឱ្យមានការបដិសេធមិនឱ្យនាំចូល ធ្វើឱ្យពាណិជ្ជករឥណ្ឌាបង្ខចិត្តប្រមូលមកវិញ ដើម្បីបំផ្លាញចោល និងបង្កើនការត្រួតពិនិត្យលើការនាំចូលមកក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាផងដែរ។ ផលិតផលទាំងនោះ រួមមាន គ្រាប់ល្ង ផ្លែម្ទេស ស្លឹកកន្ទ្រោក ផ្លែពោតបារាំង និងផលិតផលរុក្ខជាតិមួយចំនួនផ្សេងទៀត ឥឡូវនេះ ត្រូវឆ្លងកាត់ការត្រួតពិនិត្យជាក់ស្តែង និងការធ្វើតេស្តនៅមន្ទីរពិសោធន៍ពី២០ភាគរយ ទៅ៥០ភាគរយ នៃទំនិញឥណ្ឌានាំចូលទីផ្សារសហភាពអឺរ៉ុប។
របាយការណ៍នេះ ក៏បានកត់សម្គាល់ផងដែរថា ផលិតផលស្បៀងអាហារនាំចូលចូលប្រទេសឥណ្ឌា គឺស្ថិតក្រោមការធ្វើតេស្ត និងការត្រួតពិនិត្យតិចជាងការនាំចេញរបស់ឥណ្ឌា ទៅកាន់ទីផ្សារក្រៅប្រទេស។ របាយការណ៍នេះ បានប្រៀបធៀបការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតនៅក្នុងសហភាពអឺរ៉ុប និងប្រទេសឥណ្ឌា ដោយបញ្ជាក់ថា សហភាពអឺរ៉ុបមានថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ដែលបានចុះបញ្ជីជិត៦០០ប្រភេទ បើធៀបនឹង៣៧២ប្រភេទនៃថ្នាំពុល ប្រើនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។ កាលពីឆ្នាំ២០២៣ កសិករសហភាពអឺរ៉ុបបានប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតប្រហែល៣០០ ០០០តោន បើធៀបនឹង៤០ ០០០តោន ប្រើប្រាស់នៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។
របាយការណ៍នេះបានអះអាងថា ប្រទេសឥណ្ឌាគួរតែពង្រឹងប្រព័ន្ធសុវត្ថិភាពចំណីអាហាររបស់ខ្លួន តាមរយៈការតាមដានពីកសិដ្ឋានទៅដល់កំពង់ផែព្រមទាំងណែនាំកសិករអំពីការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត មន្ទីរពិសោធន៍ត្រូវមានការទទួលស្គាល់ជាអន្តរជាតិ ការត្រួតពិនិត្យសំណល់ជាប្រចាំ និងការអនុវត្តកាន់តែតឹងតែង។ ក្នុងនេះដែរ ក៏បានផ្តល់អនុសាសន៍ឱ្យអនុវត្តការត្រួតពិនិត្យផ្អែកលើហានិភ័យ និងការធ្វើតេស្តនៅមន្ទីរពិសោធន៍ចំពោះការនាំចូលផលិតផលចំណីអាហារ។
យោងតាមអ្នកសរសេររបាយការណ៍នេះ បានឱ្យដឹងថា ប្រទេសឥណ្ឌាគួរតែបង្កើតអង្គភាពត្រួតពិនិត្យសុវត្ថិភាពចំណីអាហារ និងប្រតិកម្មរហ័ស ដើម្បីតាមដានការកែប្រែទប្បញ្ញត្តិនៅក្នុងទីផ្សារនាំចេញ និងជួយអ្នកនាំចេញឱ្យធ្វើតាមអនុលោមភាព។ ពួកគេក៏ផ្តល់អនុសាសន៍ឱ្យមានវិធានការណ៍សុវត្ថិភាពចំណីអាហារ ដែលមិនមានយុត្តិកម្មតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រតាមរយៈការពិគ្រោះយោបល់ទ្វេភាគី យន្តការកិច្ចព្រមព្រៀងពាណិជ្ជកម្មសេរី និងគណៈកម្មាធិការអនាម័យ និងភូតគាមអនាម័យរបស់អង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក។
របាយការណ៍នេះ បានសន្និដ្ឋានថា បើគ្មានប្រព័ន្ធអនុលោមភាពនៅក្នុងប្រទេស និងការចូលរួមអនុវត្តវិធានការអនាម័យ និងភូតគាមអនាម័យទេនោះ អត្ថប្រយោជន៍នាំចេញមួយចំនួន ដែលបញ្ជាក់ក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងពាណិជ្ជកម្មសេរីរវាងឥណ្ឌា និងសហភាពអឺរ៉ុប អាចនឹងមិនសម្រេចបានជោគជ័យឡើយ៕ (ផាន់ អាណា)
