ទីក្រុងហ្សឺណែវៈ កិច្ចព្រមព្រៀងដ៏សំខាន់មួយដើម្បីទប់ស្កាត់ការឧបត្ថម្ភធនជាទឹកប្រាក់រាប់ពាន់លានដុល្លារ ដែលរួមចំណែកដល់ការនេសាទហួសកម្រិត ត្រូវចូលជាធរមានកាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៥ អង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោកបាននិយាយថា សកម្មភាពរបស់សកម្មជនការពារជលផលចាត់ទុកជាជំហានឆ្ពោះទៅរកការជួយឱ្យបរិមាណត្រីលើសកលលោកកើនឡើងវិញ។
យោងតាមទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន រ៉យទ័រ បានឱ្យដឹងថា នេះគឺជាកិច្ចព្រមព្រៀងដំបូង ដែលចូលជាធរមាននៅអង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១៧ បន្ទាប់ពីការជជែកដេញដោលគ្នាជាច្រើនឆ្នាំ និងការប៉ះទង្គិចគ្នានៅលើ ការដំឡើងពន្ធគយថ្មីៗនេះរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ដែលបានធ្វើឱ្យអ្នករិះគន់មួយចំនួនចោទសួរថា តើអង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោកអាចនៅមានជីវិតបន្តទៀតដែរឬទេ។
អ្នកនាំពាក្យរបស់អង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក បាននិយាយថា ការផ្តល់សច្ចាប័នជាផ្លូវការដោយប្រទេសប្រេស៊ីល កេនយ៉ា តុងហ្គា និងប្រទេសវៀតណាម កាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៥ មានន័យថា កិច្ចព្រមព្រៀងដែលបានឯកភាពគ្នាជាលើកដំបូង តាំងពីឆ្នាំ២០២២ ឥឡូវនេះទទួលបានការគាំទ្រពីសមាជិកចំនួនពីរភាគបី។
ឥឡូវនេះរដ្ឋាភិបាលនៃរដ្ឋជាសមាជិកអង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យផ្តល់ការឧបត្ថម្ភធនសម្រាប់សកម្មភាពនេសាទត្រីហួសកម្រិត និងហាមការនេសាទនៅក្នុងដែនទឹកអន្តរជាតិលើសពីដែនសមត្ថកិច្ចរបស់ខ្លួន។ រដ្ឋក្រីក្រតូចតាចនឹងអាចទទួលបានមូលនិធិខ្លះ ដើម្បីជួយសម្រួលដល់ពួកគេក្នុងការអនវត្តតាមកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ។
តំណាងក្រុមអង្កការការពារជលផល បាននិយាយថា បរិមាណត្រីនៅជុំវិញពិភពលោកនឹងមានឱកាសកើនឡើងវិញ ដើម្បីផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់អ្នកនេសាទក្នុងស្រុក ដែលពឹងផ្អែកលើមហាសមុទ្រដ៏សម្បូរត្រី។
តាមការសិក្សានៅឆ្នាំ២០១៩ នៅក្នុងគោលនយោបាយការពារសមុទ្រ បានបង្ហាញថា រដ្ឋាភិបាលនៅជុំវិញពិភពលោកចំណាយប្រាក់ប្រហែល៣៥,៤ពាន់លានដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ ជួយដល់កងនាវានេសាទរបស់ពួកគេ រួមទាំងការផ្តល់ប្រេងឥន្ធនៈ ដើម្បីឱ្យពលរដ្ឋរបស់ខ្លួនអាចចូលទៅនេសាទនៅក្នុងមហាសមុទ្រឆ្ងាយៗពីប្រទេសរបស់ខ្លួន។
របាយការណ៍អំពីការសិក្សានោះ បានរាប់ក្រុមហ៊ុនឧបត្ថម្ភធនច្រើនជាងគេមកពីប្រាំប្រទេស មានដូចជាប្រទេសចិន សហភាពអឺរ៉ុប សហរដ្ឋអាមេរិក កូរ៉េខាងត្បូង និងប្រទេសជប៉ុន ទោះបីជាពួកគេទាំងអស់មិនស្ថិតនៅក្រោមវិសាលភាពនែកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់អង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោកក៏ដោយ។
ការចរចាកំណត់វិធានបន្ថែមលើការនេសាទលើផ្ទៃសមុទ្រ ដែលគ្របដណ្តប់លើបញ្ហាមិនចុះសម្រុងគ្នាតាំងពីមានកិច្ចព្រមព្រៀងដំបូង ខណៈប្រទេសឥណ្ឌា និងប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍផ្សេងទៀតយល់ថា មិនអាចទៅមុខបានទេ។
បទប្បញ្ញត្តដំបូងនៃកិច្ចព្រមព្រៀង ដែលទើបតែចូលជាធរមានកាលពីថ្ងៃទី១៦ ខែកញ្ញា បានចំណាយពេលជាង២០ឆ្នាំ សម្រាប់ចរចាគ្នា ហើយបានកំណត់ទុករយៈពេលបួនឆ្នាំថា នឹងអស់សុពលភាព ប្រសិនបើមិនអាចអនុម័តច្បាប់បានទេ៕
