ទីក្រុងអូសាកា៖ ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ តាមកសិដ្ឋានមួយចំនួននៅក្នុងប្រទេសជប៉ុននឹងមានជំនួយការថ្មី ដែលមិនត្រូវការពេលសម្រាកទទួលទានអាហារថ្ងៃត្រង់ឡើយ។
ជំនួយការថ្មី ឬកម្មករដែកនេះ គឺជាមនុស្សយន្តកសិកម្មទើបផលិតបាន ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអ្នកស្រាវជ្រាវជនជាតិជប៉ុន អាចជួយធ្វើការងារនៅក្នុងកសិដ្ឋានដោយផ្ទាល់តែម្តង តាមរយៈប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាថ្មីបង្កើតឡើងក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនៃសាកលវិទ្យាល័យក្រុង អូសាកា ប្រទេសចប៉ុន។
តាមរយៈការសាលល្បង មនុស្សយន្តនេះអាចធ្វើដំណើរដោយស្វ័យប្រវត្តិ នៅតាមចន្លោះរងដាំដំណាំផ្លែស្ត្របឺរី ដោយមិនបាច់ចំណាយប្រាក់ច្រើន ដើម្បីធ្វើផ្លូវឱ្យដើរឡើយ។
យោងតាមការស្រាវជ្រាវផ្នែកវិស័យកសិកម្ម បានឱ្យដឹងថា ការរកឃើញថ្មីនេះអាចជួយដល់កសិករខ្នាតតូច ដែលកំពុងខ្វះកម្លាំងពលកម្ម។ មនុស្សយន្តថ្មីនេះ មិនសូវពឹងផ្អែកលើប្រព័ន្ធ GPS ដែលមានតម្លៃថ្លៃ ឬត្រូវដំឡើងសញ្ញាសម្គាល់ពិសេសណាមួយនៅក្នុងកសិដ្ឋានឡើយ ព្រោះមនុស្សយន្តនេះប្រើវិធីសាស្រ្តងាយៗ ដូចធ្វើត្រាប់តាមមនុស្សដែរ ហើយនៅពេលផ្លាស់ទីតាំងម្តងៗ វាចេះរក្សាគម្លាតពីថ្នាលមួយទៅថ្នាលមួយទៀត។
សម្រាប់កសិដ្ឋានខ្នាតតូច នឹងទទួលផលចំណេញច្រើនខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងពីកន្លែងកសិដ្ឋាន ឬកសិឧស្សាហកម្មខ្នាតធំ ដោយហេតុថា ម្ចាស់កសិដ្ឋានខ្នាតតូចមិនសូវមានលទ្ធភាពអាចកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធធំដុំឡើយ។
តើមនុស្សយន្តកសិកម្មនេះដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច? នៅពេលមនុស្សយន្តត្រូវការផ្លាស់ទីតាំងពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទៀត វាចេះរកផ្លូវទៅដល់កន្លែង ដែលបានកំណត់ទុកជាមុន។ នៅពេលវាដើរទៅជិតដល់ជួរដំណាំ វាងាកទៅរកថ្នាលដំណាំតាមបញ្ជាពីម៉ាស៊ីនស្កេនឡាស៊ែរ ដោយរក្សាចម្ងាយជាក់លាក់។
តាមរយៈមនុស្សយន្តកសិកម្មដើរដោយប្រព័ន្ធចាប់ពន្លឺ និងចំណាំជួរ (Light Detection and Ranging) ឬហៅកាត់ថា លីដា (LiDar) បានបង្ហាញថា មនុស្សអាចបេះផ្លែស្ត្របឺរី ពីថ្នាលខ្ពស់ៗបាន។
វិធីសាស្រ្តកែច្នៃថ្មីនេះ អាចជួយឱ្យមនុស្សយន្តផ្លាស់ទីបានត្រឹមត្រូវតាមជួរដំណាំ សូម្បីតែនៅកន្លែងគ្មាន GPS និងគ្មានឧបករណ៍កំណត់ទីតាំងក៏ដោយ។ នៅតាមចន្លោះជួរផ្លែស្ត្របឺរី ឧបករណ៍ចាប់សញ្ញារបស់មនុស្សយន្ត ចេះរកឃើញលក្ខណៈពិសេសប្លែកៗ។
ការធ្វើតេស្តនៅក្នុងបរិស្ថាននិម្មិតបានជួយកែលម្អលក្ខណៈជាក់លាក់របស់មនុស្សយន្ត និងក្បួនដោះស្រាយបញ្ហាដោយមិនចំណាយពេលវេលា និងធនធានច្រើនឡើយ។
ការសិក្សានេះនាំឱ្យយើងកាន់តែមានសមត្ថភាពធ្វើឱ្យមនុស្សយន្តក្លាយជាជម្រើសពិតប្រាកដសម្រាប់ជួយធ្វើការងារតូចតាច ដែលមនុស្សមិនសូវចង់ធ្វើ។
ការធ្វើតេស្តប្រព័ន្ធបញ្ជាមនុស្សនៅក្នុងផ្ទះកញ្ចក់ជាក់ស្តែង គឺពិបាកបន្តិច ដោយសារថ្នាលដំណាំមិនមានកម្រាលឥដ្ឋ និងភ្លើងបំភ្លឺនោះទេ ព្រោះកសិដ្ឋានតែងតែមានដីខ្ពស់ទាប ចំណែកពន្លឺមិនគ្រប់គ្រាន់ និងមានចំណាំងផ្លាតពីប្លាស្ទិក ដែលអាចបំភាន់ឧបករណ៍ចាប់សញ្ញា ក៏មនុស្សយន្តនេះ បានរកផ្លូវរបស់វាឃើញដែរ។
ប្រព័ន្ធថ្មីនេះមានប្រសិទ្ធភាពល្អជាងវិធីសាស្ត្រចាស់។ វិធីសាស្រ្តបែបប្រពៃណីបានចំណាយពេលយូរជាងបីដង ហើយជារឿយៗ បានធ្វើឱ្យមនុស្សយន្តវង្វេង ឈប់ដើរ បង្វិលខ្លួន ឬដឹងថា តើវានៅទីណាឡើយ៕
