ហ្សាការតា៖ ភាគីពាក់ព័ន្ធក្នុងវិស័យជលផលមឹកពីងពាង របស់ឥណ្ឌូណេស៊ី កាលពីពេលថ្មីៗនេះ បានជួបប្រជុំគ្នាដើម្បីចរចាលើផែនការគ្រប់គ្រងមឹកពីងពាងនៅទូទាំងប្រទេស ដោយបន្តអនុវត្តអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកហើយ។
យោងតាមសេចក្តីប្រកាសរបស់មូលនិធិ លីនី (LINI Foundation) ដែលជាអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលផ្នែកអភិរក្សធនធានធម្មជាតិរបស់ឥណ្ឌូណេស៊ី បានឱ្យដឹងថា ការចរចាលើឯកសារនេះបានចាប់ផ្តើមជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ២០២៤ ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហាប្រឈមថ្នាក់ជាតិ ក្នុងការគ្រប់គ្រងសត្វមឹកពីងពាងប្រកបដោយចីរភាព។
ឯកសារនេះមានគោលបំណងធ្វើជាក្របខណ្ឌផ្លូវការ ដែលមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាល និងភាគីពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀត អាចយកមកធ្វើជាឯកសារយោង ដើម្បីអភិរក្សសត្វមឹកពីងពាងឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ មឹកប្រភេទនេះត្រូវគេនេសាទបានច្រើននៅតំបន់សមុទ្រ ក្បែរកោះស៊ូឡាវេស៊ី (Sulawesi) ស្ថិតនៅភាគខាងកើតរបស់ឥណ្ឌូណេស៊ី។
អង្គការមូលនិធិ លីនី បាននិយាយថា «ឯកសារនេះកំណត់គោលនយោបាយ យុទ្ធសាស្ត្រគ្រប់គ្រង និងតួនាទីរបស់ភាគីពាក់ព័ន្ធនានា ក្នុងការអភិរក្សសត្វមឹកពីពាង ព្រមទាំងគាំទ្រជីវភាពរស់នៅរបស់អ្នកនេសាទខ្នាតតូច និងលើកកម្ពស់ការនេសាទប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវ»។
កិច្ចប្រជុំថ្មីៗនេះ ដែលធ្វើឡើងនៅទីក្រុងបូគ័រ (Bogor) ស្ថិតនៅខាងត្បូងប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី បានប្រព្រឹត្តទៅតែប៉ុន្មានខែប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់ពីសេចក្តីព្រាងផែនការត្រូវបានដាក់ឱ្យធ្វើពិភាក្សាពិគ្រោះយោបល់ជាសាធារណៈ។
ដំណើរការពិគ្រោះយោបល់នេះ បានប្រមូលផ្តុំភាគីពាក់ព័ន្ធជាង១០០នាក់ ដែលតំណាងឱ្យស្ថាប័នរដ្ឋាភិបាលថ្នាក់ជាតិ និងមូលដ្ឋាន សហគមន៍អ្នកនេសាទ ឧស្សាហកម្មអាហារសមុទ្រ សាកលវិទ្យាល័យ និងអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល ដែលធ្វើការពាក់ព័ន្ធនឹងការគ្រប់គ្រងជលផលមឹកពីងពាង នៅទូទាំងប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី។
អ្នកចូលរួមបានពិនិត្យ និងវាយតម្លៃមតិយោបល់ ដែលទទួលបានពីសាធារណជន ហើយមានគោលបំណងធ្វើឱ្យឯកសារនេះមានខ្លឹមសារស្របគ្នាជាមួយផែនការគ្រប់គ្រងជលផលរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី។ ផែនការគ្រប់គ្រងជលផលត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងគោលដៅសំខាន់ៗ រួមមានលើកកម្ពស់ការធ្វើនេសាទប្រកបដោយចីរភាព កែលម្អប្រព័ន្ធប្រមូលទិន្នន័យជលផល និងពង្រឹងអភិបាលកិច្ចជលផលនៅមូលដ្ឋាន។
គម្រោងលើកម្ពស់ជលផលមឹកពីងពាងឥណ្ឌូណេស៊ី (Indonesia Octopus Fishery Improvement Project) បាននិយាយក្នុងសេចក្តីប្រកាសថា «ឯកសារនេះអាចត្រូវបានបញ្ចប់ និងអនុម័តជាផ្លូវការឱ្យបានឆាប់ ពីព្រោះវានឹងក្លាយជាមូលដ្ឋានសម្រាប់យុទ្ធសាស្ត្រគ្រប់គ្រងមឹកពីងពាងនាពេលអនាគត ទាំងសម្រាប់ឧស្សាហកម្មអាហារសមុទ្រ និងសហគមន៍អ្នកនេសាទ។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ យើងទទួលស្គាល់ថា គំនិតផ្តួចផ្តើមសម្រាប់គ្រប់គ្រងនៅតាមមូលដ្ឋានមួយចំនួន កំពុងត្រូវបានអនុវត្តរួចហើយ តាមរយៈច្បាប់ទម្លាប់របស់ភូមិ និងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងគ្រប់គ្រងធនធាន ដោយពឹងផ្អែកលើសហគមន៍»។
ដៃគូដែលចូលរួមក្នុងការចងក្រងឯកសារនេះ រួមមានអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល ដូចជាអង្គការភាពជាដៃគូនេសាប្រកបដោយចីរភាព (Sustainable Fisheries Partnership) ដែលមានមូលដ្ឋាននៅរដ្ឋហាវ៉ៃ សហរដ្ឋអាម៉េរិក អង្គការសប្បុរសធម៌អភិរក្សសមុទ្ររបស់ចក្រភពអង់គ្លេស ប្លូវ៉េឆ័រ (Blue Ventures) និងអង្គការអភិរក្សធនធានធម្មជាតិក្នុងស្រុកជាច្រើនទៀត។
ឥណ្ឌូណេស៊ី គឺជាប្រទេសផលិតមឹកពីងពាងឈានមុខគេមួយនៅលើពិភពលោក។ យោងតាមស្ថិតិរបស់រដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌូណេស៊ី បានឱ្យដឹងថា ឥណ្ឌូណេស៊ីនេសាទមឹកពាងបានជាង២១ ០០០តោន ក្នុងឆ្នាំ២០២៤ ដែលមានតម្លៃជាទឹកប្រាក់ជាង៤៥,៦លានដុល្លារ៕ (ផាន់ អាណា)
