រដ្ឋប៉ុនចាប់៖ នៅអាយុត្រឹមតែ២៧ឆ្នាំ ស្ត្រីកសិករឥណ្ឌាម្នាក់ សម្រេចបាននូវស្នាដៃដ៏កម្រនៅក្នុងភូមិរបស់នាង។ ជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាផ្នែករដ្ឋបាលពាណិជ្ជកម្ម នៅរដ្ឋប៉ុនចាប់ (Punjab) ប្រទេសឥណ្ឌា នាង អាម៉ានឌីប គូរ (Amandeep Kaur) កំពុងទទួលបានជោគជ័យតាមរយៈកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមមេគោយកទឹកដោះរបស់នាង ដែលឥឡូវនេះមានមេគោសរុបចំនួន៣៥ក្បាល និងផលិតទឹកដោះគោបានប្រហែល២០០លីត្រជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
លោកាស្រី អាម៉ានឌីប គូរ ដែលមានដើមកំណើតមកពីគ្រួសារសាមញ្ញ និងជាកូនពៅក្នុងចំណោមបងប្អូនស្រីបីនាក់ គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមគោតែម្នាក់ឯង ហើយជាកសិករចិញ្ចឹមគោសកម្មម្នាក់នៅក្នុងស្រុកកំណើត។
លោកបាននិយាយថា «អ្វីៗមិនដែលស្រួលសម្រាប់គ្រួសារយើងទេ។ ក្រៅពីការធ្វើស្រែចម្ការលើដីជួលគេ គ្រួសារខ្ញុំបានចិញ្ចឹមមេគោពីរក្បាលដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលបន្ថែម។ បន្ទាប់ពីបងប្រុសរបស់ខ្ញុំបានទទួលមរណភាព ខ្ញុំត្រូវទទួលខុសត្រូវកាន់តែច្រើនឡើងដើម្បីជួយឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ»។
ដោយកោតសរសើរចំពោះការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់នាង មន្ត្រីជាន់ខ្នស់ម្នាក់របស់រដ្ឋប៉ុនចាប់ បានមានប្រសាសន៍ថា «នាង អាម៉ានឌីប គូរ បានក្លាយជាកសិករគំរូមួយរូបមិនត្រឹមតែសម្រាប់ស្ត្រីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់បុរសផងដែរ។ នាងបានធ្វើជាកសិករស្ត្រីគំរូផងដែរ ហើយក៏ជាគំរូមួយសម្រាប់កសិករបុរសចិញ្ចឹមគោ ដែលអាចសុំរៀនជំនាញផ្នែកគ្រប់គ្រងសត្វពីនាងដែរ»។
លោកបានមានប្រសាសន៍ថា លោកស្រី អាម៉ានឌីប គូរ បានចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មរបស់នាង កាលពីបីឆ្នាំ២០២៤ ដោយមានមេគោតែពីរក្បាលប៉ុណ្ណោះ។ សព្វថ្ងៃនេះ នាងមានមេគោរហូតដល់៣៥ក្បាល នៅក្នុងកសិដ្ឋានរបស់នាង ហើយមេគោខ្លះអាចផ្តល់ទិន្នផលទឹកដោះគោ រហូតដល់ពី៤០ ទៅ៤៥លីត្រ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ នៅពេលសម្រេចចិត្តចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន នាងទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកកសិករចិញ្ចឹមគោ ពីនាយកដ្ឋានចិញ្ចឹមមេគោយកទឹកដោះ។
លោកស្រីបាននិយាយថា «ការបណ្តុះបណ្តាលពិតជាបានបង្រៀនខ្ញុំអំពីមូលហេតុដែលខ្ញុំមិនអាចទទួលបានទិន្នផលទឹកដោះគោខ្ពស់ ទោះបីជាបានផ្តល់ចំណី និងការថែទាំមេគោបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានដឹងថា របបអាហារទៀងទាត់ និងការបង្កាត់ពូជល្អ ត្រូវតែអនុវត្ត»។
ចាប់តាំងពីទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលរួចមក ស្ត្រីកសិករ័យក្មេងរូបនេះ ប្រឹងធ្វើការដោយគ្មានពេលងាកក្រោយឡើយ។ ដោយមានជំនួយពីនាយកដ្ឋានចិញ្ចឹមគោយកទឹកដោះ នាងបានដាក់ពាក្យសុំប្រាក់ឧបត្ថម្ភ ព្រមទាំងទទួលបានប្រាក់កម្ចីពីធនាគារ ហើយសព្វថ្ងៃនេះដំណើរការអាជីវកម្មរបស់នាងទទួលបានជោគជ័យជាបន្តបន្ទាប់។
លោកស្រីបាននិយាយថា ក្រសួងបានជួយលោកស្រីឱ្យទទួលបានប្រាក់កម្ចីក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ លោកស្រីបានប្រើប្រាស់ប្រាក់កម្ចី និងប្រាក់ឧបត្ថម្ភមួយចំនួន ដើម្បីសាងសង់ទ្រុងមេគោ។
លោកស្រីបានបន្ថែមថា «ខ្ញុំមិនមានចំណេះដឹងអំពីរបៀបធ្វើក្រោលគោ និងសារៈសំខាន់នៃការរៀបចំក្រោលមេគោឱ្យបានត្រឹមត្រូវនោះទេ។ មន្ត្រីក្រសួងកសិកម្ម ជាអ្នកជួយធ្វើកិច្ចការទាំងនោះឱ្យខ្ញុំ ប្រកបដោយមានទស្សនៈវិស័យត្រឹមត្រូវ»។
សព្វថ្ងៃនេះ ផ្ទះដ៏តូចរបស់លោកស្រី ដែលមានពិដានលេចធ្លុះធ្លាយ ត្រូវបានជំនួសដោយផ្ទះថ្មីវិញ។ ចំណែកលោកស្រីកំពុងរវល់គ្រប់គ្រងកសិដ្ឋាន និងបម្រើការងារជាអ្នករកស៊ីចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ កសិដ្ឋានចិញ្ចឹមគោរបស់លោកស្រីបានបំបែកគំរចាស់ ដែលមានតែកូនប្រុសទេ ទើបអាចផ្គត់ផ្គង់គ្រួសាររបស់ពួកគេបាន ប៉ុន្តែលោកស្រីជំរុញឱ្យយុវជនប្រែក្លាយមុខកសិក្មបែបគ្រួសារ ឱ្យទៅាជាកសិសហគ្រិន៕
