កោះកុង៖ សហគមន៍អេកូទេសចរណ៍ជីផាត គឺជាសហគមន៍ចំណាស់មួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងតាំងតែពីឆ្នាំ២០០៧ មានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុងស្រុកថ្មបាំង ខេត្តកោះកុង ដែលជាទឹកដីសម្បូរទៅដោយព្រៃភ្នំ មានសក្តានុពលផ្នែកទេសចរណ៍ ជាពិសេសក៏ជាទីកន្លែងដាំដុះដំណាំហូបផ្លែ និងបន្លែបង្ការ ដ៏ទីល្បីល្បាញមួយក្នុងទឹកដីខេត្តកោះកុង។
សហគមន៍អេកូទេសចរណ៍ជីផាត ស្ថិតក្នុងភូមិជីផាត ឃុំជីផាត ស្រុកថ្មបាំង ខេត្តកោះកុង មានចម្ងាយ ១២៦ គីឡូម៉ែត្រពីក្រុងខេមរភូមិន្ទ។ ភ្ញៀវទេសចរជាតិ អន្តរជាតិ អាចធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់នេះ តាមផ្លូវជាតិលេខ៤៨ ត្រង់ចំណុចផ្លូវបំបែកហួសស្ពានអណ្តូងទឹក ប្រហែលប្រាំគីឡូម៉ែត្រ រួចបន្តដំណើរតាមផ្លូវគ្រួសក្រហមរហូតដល់ភូមិជីផាតតែម្តង។ ក្រៅពីនេះគេក៏អាចធ្វើដំណើរតាមផ្លូវទឹកក៏អាចទៅដល់តំបន់ទេសចរណ៍ជីផាតដូចគ្នា។
បច្ចុប្បន្នសហគមន៍មួយនេះ ក្រៅអំពីការអភិវឌ្ឍវិស័យទេសចរណ៍ក៏នៅមានការអភិវឌ្ឍយ៉ាងល្អនូវការដាំដុះដំណាំកសិកម្មផ្សេងៗជាច្រើន ក្នុងនោះរួមមានទាំងដំណាំហូបផ្លែ ដំណាំជាបន្លែបង្ការ ហើយកំពុងពេញនិយមពីសំណាក់អ្នកទេសចរទិញសម្រាប់បរិភោគ។
លោក ពេជ្រ ឆលួយ រស់នៅភូមិជីផាត បានប្រាប់ឱ្យដឹងថា គាត់បានដាំដំណាំហូបផ្លែនៅក្នុងចម្ការក្រោយផ្ទះជាច្រើនដើម ក្នុងនោះរួមមានដំណាំទុរេន សាវម៉ាវ និងមង្ឃុតជាដើម។ ដំណាំទាំងអស់នេះព គាត់បានដាំរយៈពេលជាងប្រាំពីរឆ្នាំមកនេះ ចាប់ផ្តើមហុចផលបណ្តើរៗ ហើយគាត់អាចលក់បានបន្តបន្ទាប់។ ក្នុងមួយរដូវកាលយ៉ាងហោចណាស់លោក និងភរិយាលក់បានចាប់ពីជាង២ ០០០ ដល់ជាង៣ ០០០ដុល្លារដែរ។
បុរសវ័យជាង៧០ឆ្នាំរូបនេះ បានប្រាប់ដែរថា ដំណាំដាំនៅទឹកដីនេះហុចផលល្អ ដោយមិនចាំបាច់ថែទាំច្រើនទេ។ ពេលនេះមិនថា ជាដើមទុរេន សាម៉ាវ ឬមង្ឃុតទេ គឺគាត់អាចលក់ផ្លែបានទាំងអស់។ សម្រាប់ដើមមង្ឃុត វិញគាត់ដាំមុខផ្ទះច្រើនដើម ហុចផលរយៈពេលពីរឆ្នាំមកនេះអាចជួយជីវភាពគ្រួសារបុរសវ័យចំណាស់បានយ៉ាងល្អប្រសើរ។
បុរសរូបនេះ បានប្រាប់ឱ្យដឹងដែរថា សម្រាប់ផ្លែទុរេន ប្រភេទម៉ាន់ថង គាត់លក់ឱ្យភ្ញៀវទេសចរក្នុងមួយគីឡូក្រាម ថ្លៃ ១៧ ០០០រៀល សាម៉ាវលក់៥ ០០០រៀល និងមង្ឃុតមួយគីឡូក្រាមថ្លៃ១០ ០០០រៀល។ ក្នុងមួយថ្ងៃគាត់អាចរកប្រាក់បានប្រមាណជិត២០ម៉ឺនរៀល ទៅ៣០ម៉ឺនរៀល។
ជាមួយគ្នានេះ អ្នកស្រី ម៉ៅ ដាលីន ដែលមានចម្ការទុរេន ហើយគាត់ដាក់តាំងលក់ផ្លែទុរេនខាងមុខផ្ទះ នៅភូមិជីផាតនេះ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថា ក្នុងឆ្នាំ២០២៥នេះ ផ្លែទុរេនអ្នកស្រីអាចរកចំណូលបានប្រមាណជិតមួយម៉ឺនដុល្លារ។ អ្នកស្រីលក់ទុរេនជាងមួយខែមកនេះ គឺអាចរកចំណូលបានច្រើនគួរសម ហើយលក់ដាច់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ផ្លែទុរេនអ្នកស្រីបេះពីចម្ការមកលក់ទាំងនៅក្នុងសហគមន៍ និងមួយចំនួនទៀតលក់ឱ្យម៉ូយមកពីរាជធានីភ្នំពេញជាអ្នកកុម៉្មង់ទិញ។
ស្រ្តីដែលមានចម្ការទំហំជិតបីហិកតារូបនេះ បានប្រាប់ដែរថា ដំណាំទុរេនពិបាកដាំតែពេលដំបូង ប៉ុន្តែនៅពេលវាហុចផលហើយ គឺផ្តល់ប្រាក់កម្រៃខ្ពស់។ ក្នុងស្រុកភូមិអ្នកស្រីភាគច្រើន គេនាំគ្នាជ្រើសរើសដាំដំណាំទុរេនពីព្រោះថាងាយលក់ និងទទួលប្រាក់កម្រៃមួយឆ្នាំម្តងពិតមែន តែឃើញថាច្រើនមិននឹកស្មានពីមុនមកដល់សោះឡើយ។
ដោយឡែកអ្នកស្រី អ៊ុត សុផាត រស់នៅភូមិជីផាត នេះដែរ បានប្រាប់ថា អ្នកស្រីមានទំហំដីប្រមាណជាងប្រាំហិកតា ក្នុងនេះដាំដើមទុរេនមួយហិកតា ដាំសាម៉ាវបីហិកតា។ ក្រៅពីដាំដំណាំចេក មង្ឃុត និងដូង ដើម្បីទុកលក់ឱ្យភ្ញៀវទេសចរ។
ចំណែកលោក អ៊ន សុវណ្ណ ប្រធានសហគមន៍ អេកូទេសចរណ៍ជីផាត បានបញ្ជាក់ប្រាប់ថា ដំណាំហូបផ្លែ ជាពិសេសទុរេន សាម៉ាវ និងមង្ឃុត បានក្លាយជាដំណាំល្បីឈ្មោះនៅឃុំជីផាត និងអ្នកទេសចរចូលមកកម្សាន្តតែងតែទិញបរិភោគគ្រប់ៗគ្នា ពីព្រោះក្រៅពីមានតម្លៃសមរម្យ ហើយនៅមានរស់ជាតិឆ្ងាញ់ពិសាថែមទៀត។
លោកបានរៀបរាប់ថា ដោយសារតែដីនៅក្នុងតំបន់ជីផាតមានអំណោយផលផង ការដាំដុះផ្សេងៗរបស់ប្រជាពលរដ្ឋក៏មិនមានអ្វីជាឧបសគ្គនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបានក្លាយទៅជាទម្លាប់មួយ ដែលអ្នកទេសចរតម្រង់ទៅរកបន្លែ ផ្លែឈើ ដែលដាំដុះលើដីចម្ការ ដើម្បីទិញយកភ្លាមៗតែម្ដង។ ជាមួយគ្នានេះដែរ បន្លែបង្ការ ដំណាំហូបផ្លែនៅក្នុងតំបន់ជីផាត បានក្លាយជាផ្នែកមួយជួយទាក់ទាញផ្ញៀវទេសចរផងដែរ ព្រោះភាគច្រើនលោកតែងតែឮពីការកោតសរសើរ លើរសជាតិរបស់បន្លែ ផ្លែឈើស្រស់ៗនៅក្នុងតំបន់នេះ។
លោកប្រធានសហគមន៍បានប្រាប់ផងថា សម្រាប់ប្រជាកសិករ បច្ចុប្បន្ននេះឃើញថា ពួកគាត់កាក់កបគ្រាន់បើ ឥឡូវនេះមានទុរេន សាវម៉ាវ មង្ឃុត ផ្លែបឺរ ចំណែកឯផ្លែឈើក្នុងព្រៃ មានដូចជាភ្ញៀវជាដើម គឺប្រជាសហគមន៍កំពុងតែប្រមូលផលលក់ជូនភ្ញៀវទេសចរមកលេងផ្ទាល់ និងមានកសិករខ្លះមានទាំងម៉ូយមកទិញទៀតផង និយាយរួមកសិផលក្នុងសហគមន៍មានការកើនឡើង ហើយតម្រូវការទីផ្សារក៏ល្អដែរ។
គួរបញ្ជាក់ថា តំបន់អេកូទេសចរណ៍ជីផាត ជាតំបន់សហគមន៍ទេសចរណ៍ ដ៏ស្រស់ត្រកាលមួយ ដែលជាក្តីប្រាថ្នារបស់ភ្ញៀវទេសចរ។ បច្ចុប្បន្ន សហគមន៍អេកូទេសចរណ៍ជីផាត កំពុងត្រូវបានចាត់ទុកជាតំបន់ទេសចរណ៍មួយដ៏សំខាន់ និងទាក់ទាញបំផុតសម្រាប់ភ្ញៀវមកធ្វើទេសចរណ៍បែបផ្សងព្រេង សិក្សាស្រាវជ្រាវពីបុរាណវិទ្យា ប្រពៃណី វប្បធម៌ អរិយធម៌ និងធម្មជាតិនៃសត្វព្រៃជាដើម៕
