ខេត្តបាត់ដំបង៖ បន្ទាប់ពីបានចាប់ផ្តើមចិញ្ចឹមចង្រិតនៅឆ្នាំ២០២៣រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ អ្នកស្រី សាន ដាវី មានអាយុ៣៦ឆ្នាំ រស់នៅភូមិបាយដំរាំ ឃុំបាយដំរាំ ស្រុកបាណន់ ខេត្តបាត់ដំបង លែងចង់ទៅធ្វើជាកម្មករសំណាកស្រុកនៅប្រទេសថៃ ដូចកាល១០ឆ្នាំមុនទៀតហើយ នៅពេលមុខរបរមួយនេះចូលរួមជួយទ្រទ្រង់ជីវភាពគ្រួសារបានប្រចាំថ្ងៃ។
អ្នកសី្រ សាន ដាវី បានរៀបរាប់ថា ក្រោយពីបានរៀបការ អ្នកស្រី និងស្វាមីបានសម្រេចចិត្តធ្វើចំណាកស្រុកទៅប្រទេសថៃក្នុងឆាំ២០០៨ ធ្វើការកម្មករនៅកន្លែងកែច្នៃគ្រឿងសង្ហារឹម ដោយទទួលបានថ្លៃពលកម្មក្នុងមួយខែបាន៥ពាន់ទៅ៦ពាន់បាតក្នុងមនុស្សម្នាក់។ ប៉ុន្តែប្រាក់ទាំងនេះក្រោយពីការកាត់ចំណាយក្នុងការស្នាក់នៅ និងការហូបចុកប្រចាំថ្ងៃអស់ហើយ នៅសល់ប្រហែល១លានរៀលលុយខ្មែរប៉ុណ្ណោះ។
បើតាមអ្នកស្រី សាន ដាវី, ការងារចំណាកស្រុកនៅប្រទេសថៃអស់រយៈពេលជាង១០ឆ្នាំមកនេះ ជួបប្រទះនឹងការលំបាកច្រើន និងត្រូវគេស្តីបន្ទោស,គេបង្ខំឱ្យធ្វើជាដើម។ ដូច្នេះនៅឆ្នាំ២០១៩ អ្នកស្រីសម្រេចចិត្តត្រឡប់មកស្រុកវិញ ចាប់ផ្តើមមុខរបរខ្នាតតូចសម្រាប់ទ្រទ្រង់គ្រួសារ រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។
អ្នកស្រីបានឱ្យដឹងថា បន្ទាប់ត្រឡប់មកពីធ្វើការនៅប្រទេសថៃបានមួយរយៈ អ្នកស្រីចាប់ផ្តើមចិញ្ចឹមចង្រិតលក្ខណៈគ្រួសារនៅឆ្នាំ២០២៣ តាមរយៈទីភ្នាក់ងារកិច្ចការអន្តរជាតិកាណាដា (GAC)។ មុខរបរចិញ្ចឹមចង្រិតសព្វថ្ងៃនេះអាចជួយទប់ទល់ការចំណាយប្រចាំខែបានមួយចំនួនដោយពុំចាំបាច់ឱ្យអ្នកស្រីទៅស៊ីឈ្នួលធ្វើការឱ្យគេដូចពេលមុនៗទៀតនោះទេ ។ ពោលគឺមុខរបរចិញ្ចឹមចង្រិត បូករួមជាមួយមុខរបរបោកអ៊ុត និងការដាំបន្លែរួមផ្សំ ដែលកំពុងមានដូចសព្វថ្ងៃនេះ អាចជួយឱ្យអ្នកស្រីមានពេលគ្រប់គ្រាន់ មើលថែទាំកូនៗ និងគ្រប់គ្រងគ្រួសារបាន។
អ្នកស្រី សាន ដាវី បានបន្តទៀតថា “សព្វថ្ងៃនេះខ្ញុំមានទ្រុងសម្រាប់ចិញ្ចឹមចង្រិតចំនួន៩ទ្រុង ក្នុងនោះ៤ទ្រុងទើបតែប្រមូលចង្រិតលក់បាន៣០គីឡូក្រាម ក្នុងមួយគីឡូលក់បានថ្លៃ១៥ ០០០រៀល។ ដោយឡែកចំពោះទ្រុងចង្រិតចំនួន៥ផ្សេងទៀតនឹងអាចប្រមូលផលបាននៅក្នុងរយៈពេល២០ថ្ងៃទៀត។ ដូច្នេះខ្ញុំយល់ថា មុខរបរចិញ្ចឹមចង្រិតនេះ វាបានចូលរួមចំណែកជួយទ្រទ្រង់ក្នុងគ្រួសារបានច្រើន ដោយពុំចាំបាច់ឱ្យខ្ញុំទៅធ្វើការនៅឆ្ងាយពីភូមិកំណើតដូចមុនទៀតឡើយ”។
អ្នកស្រីអះអាងទៀតថា “ប្រសិនមុខរបរចិញ្ចឹមចង្រិតជួបការបរាជ័យ ខ្ញុំក៏អត់មានគំនិតចង់ទៅធ្វើការចំណាកស្រុកដូចមុនទៀតឡើយ ព្រោះបទពិសោធន៍ធ្វើការចំណាកស្រុកនៅប្រទេសថៃកន្លងមក វាលំបាកខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះបើប្រជាពលរដ្ឋ ដែលមានបំណងចង់ទៅធ្វើការចំណាកស្រុក កុំចង់សាកល្បងអី បើសិនមានការងារ ឬមុខរបរ គួរធ្វើនៅស្រុកប្រសើរជាង”។
អ្នកស្រីលើកឡើងថា ទាក់ទងនិងមុខរបរចិញ្ចឹមចង្រិតនេះ នៅពេលខាងមុខមានគម្រោងពង្រីកការចិញ្ចឹមចង្រិតឱ្យបានច្រើនទៅតាមលទ្ធភាពដែលអាចធ្វើបាន ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនិងតម្រូវការក្នុងតំបន់ ហើយកន្លងមកធ្លាប់បានផ្សព្វផ្សាយអំពីការចិញ្ចឹមចង្រិតទៅខាងស្ត្រីៗក្នុងភូមិដែរ តែមិនមានអ្នកចាប់អារម្មណ៍ គេរង់ចំាំមើលយើងទទួលបានជោគជ័យទើបគេធ្វើតាម៕
